mini-opstelling

Welke positie heb jij?

Vanmorgen had ik een eerste gesprek met een nieuwe coachee. Dat is wat onwennig. Niet alleen voor de coachee maar ook voor mijzelf. Er zijn dan zoveel nieuwe indrukken. Ik luister niet alleen naar het verhaal maar ‘luister’ ook naar intonatie, houding en vooral ook naar wat er niet wordt gezegd.

Veel praten, het hele verhaal doen, in details treden en precies uitleggen wie wie is… het zijn manieren om spanning af te voeren en in die zin is dat praten ook zeer functioneel. Ik heb haar daarom de ruimte gegeven.

Het viel mij op dat zij uitgebreid vertelde over haar ouders en haar twee zussen maar niet zozeer over haarzelf. Toen ik de directe vraag stelde wat er bij háár speelde formuleerde ze uiteindelijk de volgende coachvraag: ik heb last van de emoties van anderen.

Om haar coachvraag op een ontspannen manier ‘aan te vliegen’ stelde ik voor we om met behulp van playmobil-poppetjes haar gezin van herkomst neer te zetten. Ze koos figuurtjes voor haar ouders en drie zussen en plaatste die op het werkvlak in een opstelling die voor haar gevoel weergaf hoe de verhoudingen binnen het gezin waren. Pas toen ik haar vroeg of haar iets aan de opstelling opviel merkte ze op dat ze zichzelf was vergeten. Weer.

Ze zette zichzelf erbij en direct werd zichtbaar hoe zij in het midden van het gezin stond. Ze ervoer dat als benauwend en had krachtig de behoefte om het poppetje dat haarzelf vertegenwoordigde er weer weg te halen en helemaal aan de andere kant van de tafel te zetten. Ik vroeg haar om te beschrijven wat die positie ‘in het midden’ voor haar betekende en zij kwam tot het inzicht dat ze fungeerde als een go-between tussen de gezinsleden. Zij was de buffer van ruzies, de susser van emoties, de boodschapper bij lastige situaties. Ieder contact ging niet om háár maar om de verbindende functie die ze had.

Die rol speelde ze nu nog steeds: een bijrol in haar eigen leven.

Ik vroeg haar om de poppetjes van de opstelling te herschikken en ze neer te zetten op een manier die voor haar beter voelde. Toen ze de figuren in een cirkel zette merkte ze daarbij op: “Zo kan iedereen elkaar aankijken zonder dat ik ertussen hoef te staan. Zo hebben onderlinge ruzies niet meer met mij te maken. Op deze manier hoef ik niet te voelen wat er tussen iedereen speelt maar ik blijf wel deel uitmaken van de groep.” Een diepe zucht van opluchting volgde.

Tot slot hebben we kort gebrainstormd over hoe zij haar nieuwverworven inzichten naar de praktijk zou kunnen vertalen. Wat een krachtige vrouw zat er nu voor mij!

Dit kan allemaal gebeuren in een enkel eerste gesprek. Door het bieden van een (veilig) kader en het vertrouwen in het proces kon deze coachee aan het beeld opmerken wat nu voor haar aan de orde is en kon zij zelf tot belangrijke inzichten komen.

Daar word ik nou gelukkig van!

Heb jij deze zomervakantie tijd en zin om te kijken welke rol jij speelt? Is dat een hoofdrol of een bijrol? Tot en met 31 augustus kun je met korting kennismaken met deze werkvorm. Stuur me een bericht en we maken een afspraak.

Het is niet mogelijk om openbaar op dit stuk te reageren.
Wil je iets aan me kwijt, roept dit verhaal iets bij je op?
Stuur me een bericht – ik hoor graag van je. 

Comments are closed.