wankelmoed

Wankelmoed

Vorige week heb ik een nieuw woord geleerd. Ik ben als een kind zo blij. Ik vertelde het al aan mensen om me heen en zij werden spontaan blij van mijn blijheid. Slechts één iemand kende het woord. Hij beaamde de ‘mooiheid’ van het woord, maar ik herkende bij hem niet het intense enthousiasme dat ik voelde.

Wankelmoed. Ik las het in het prachtige boek “Alles wat ik voel” van Stine Jensen. De klank van het woord heeft lichtheid en zwaarte ineen. Het is kwetsbaar en bad-ass tegelijk. Het eerste gedeelte ‘wankel’ heeft twee lettergrepen – als een wip of een weegschaal – en daarachter komt nog één lettergreep ‘moed’ dat krachtig en tegelijkertijd zacht staat als een huis.

De beschrijving die Stine Jensen geeft is: Wankelmoed betekent dat je durft na te denken over beslissingen, en dat je mag twijfelen van jezelf.

Dit is wat ik vind. Dit is wat voor mij vrijheid is. Dit is het weerwoord tegen “pieker toch niet zo” en “doe het nou maar gewoon.” Dit is wie ik ben. Ik ben wankelmoedig. Ik ben wankelmoedig omdat ik geloof dat het een niet zonder het ander kan, omdat ik geloof dat er altijd een andere kant is die óók gezien wil worden. En dat gaat niet over besluiteloosheid of over geen standpunt in willen nemen. Het gaat zelfs niet over twijfelen. Het gaat over de moed hebben om het niet te weten. En als je de moed hebt om het niet te weten geef je jezelf de ruimte en gelegenheid om het te onderzoeken.

Ik ben wankelmoedig. 

Het is niet mogelijk om openbaar op dit stuk te reageren.
Wil je iets aan me kwijt, roept dit verhaal iets bij je op?
Stuur me een bericht – ik hoor graag van je. 

Comments are closed.