Afgelopen week hoorde ik dat iemand in onze buurt te maken heeft met een burn-out. Wat is dat toch een groot probleem in onze samenleving en wat hoor ik het toch veel. Het verhaal van deze persoon kwam bij mij onverwacht hard binnen. Ik heb zelf ook met burn-out te maken gehad. Midden in mijn strijd van herstel had ik niet de kracht of de moed - of de gereedschappen misschien - om te bekijken welke processen er een rol speelden. Dat kwam pas later. Toen ik wat energie en balans had teruggevonden kon ik begrijpen hoe kwaliteiten als loyaliteit, iets goed willen doen, aardig zijn voor anderen en je schouders eronder zetten ertoe konden leiden dat ik vergat wat ik zélf nodig had. Een woord dat ik in dit verband ook moet noemen is schaamte. Schaamte om het falen – het was niet gelukt om perfect te zijn. Schaamte om het nemen van ruimte en energie voor mijzelf. Schaamte omdat anderen nu iets aan mij gingen geven terwijl zij toch van mij moesten krijgen. En nu ik het verhaal van de vrouw in onze omgeving hoor voel ik voor het eerst ook de empathie naar mijzelf over het ingewikkelde proces waarin je overlevingsstrategie zich ontpopt tot je grootste vijand. En hoe je dus met lege handen komt te staan. Nu pas kan ik voelen hoe totaal ontredderd ik was. En ook hoe zij zich nu voelt. En zoveel anderen om ons heen. Dit stukje is voor dus voor jouw collega die zoveel werk verzet en die ook nog de perfecte moeder wil zijn. Voor een vriendin die zelf alle taarten voor het feestje bakt en baalt dat de vloer in de gang niet is gedweild. Voor de docent die voor iedere leerling klaarstaat en een feestje afbelt omdat de toetsscores nog moeten worden ingevoerd. Het is voor je buurvrouw die naast haar fulltime baan ook voor haar zieke moeder zorgt. Dit stukje is ook voor degenen die vinden dat ze het nu toch wel al zouden moeten weten. Voor diegenen die vinden dat ze moeten handelen omdat ze het inzicht immers hebben. Voor degene die iets nog niet durft wat een ander wel al durft. En deze is ook voor jou. Voor wanneer je weer te kritisch bent naar jezelf of vindt dat je tekort schiet. Kijk dan eens naar wat je van jezelf vraagt want er is niets mis met jou.

Er is niet iets mis met jou – maar met wat je van jezelf vraagt

Afgelopen week hoorde ik dat iemand in onze buurt te maken heeft met een burn-out. Wat is dat toch een groot probleem in onze samenleving en wat hoor ik het toch veel. Het verhaal van deze persoon kwam bij mij onverwacht hard binnen.

Ik heb zelf ook met burn-out te maken gehad. Midden in mijn strijd van herstel had ik niet de kracht of de moed – of de gereedschappen misschien – om te bekijken welke processen er een rol speelden. Dat kwam pas later. Toen ik wat energie en balans had teruggevonden kon ik begrijpen hoe kwaliteiten als loyaliteit, iets goed willen doen, aardig zijn voor anderen en je schouders eronder zetten ertoe konden leiden dat ik vergat wat ik zélf nodig had.

Een woord dat ik in dit verband ook moet noemen is schaamte. Schaamte om het falen – het was niet gelukt om perfect te zijn. Schaamte om het nemen van ruimte en energie voor mijzelf. Schaamte omdat anderen nu iets aan mij gingen geven terwijl zij toch van mij moesten krijgen.

En nu ik het verhaal van de vrouw in onze omgeving hoor voel ik voor het eerst ook de empathie naar mijzelf over het ingewikkelde proces waarin je overlevingsstrategie zich ontpopt tot je grootste vijand. En hoe je dus met lege handen komt te staan. Nu pas kan ik voelen hoe totaal ontredderd ik was. En ook hoe zij zich nu voelt. En zoveel anderen om ons heen.

Dit stukje is dus voor jouw collega die zoveel werk verzet en die ook nog de perfecte moeder wil zijn. Voor een vriendin die zelf alle taarten voor het feestje bakt en baalt dat de vloer in de gang niet is gedweild. Voor de docent die voor iedere leerling klaarstaat en een feestje afbelt omdat de toetsscores nog moeten worden ingevoerd. Het is voor je buurvrouw die naast haar fulltime baan ook voor haar zieke moeder zorgt.

Dit stukje is ook voor degenen die vinden dat ze het nu toch wel al zouden moeten weten. Voor diegenen die vinden dat ze moeten handelen omdat ze het inzicht immers hebben. Voor degene die iets nog niet durft wat een ander wel al durft.  

En deze is ook voor jou. Voor wanneer je weer te kritisch bent naar jezelf of vindt dat je tekort schiet.

Kijk dan eens naar wat je van jezelf vraagt want er is niets mis met jou.

Het is niet mogelijk om openbaar op dit stuk te reageren.
Wil je iets aan me kwijt, roept dit verhaal iets bij je op?
Stuur me een bericht – ik hoor graag van je. 

Comments are closed.